Birinin vefasızlığı sizi yalnızlığa itmişse, bunu bir kayıp olarak görmeyin. Bu süreç, ruhun arınma sürecidir. Tek başına kahve içmenin huzurunu, kimseye hesap vermeden yürümenin özgürlüğünü ve en önemlisi; gururunu keşfedersiniz.
Başlıkta da dendiği gibi; o vefasız giderken seni sadece terk etmez, seni
Hayatımıza giren herkes bir iz bırakır; kimisi çiçeklerle donatır içimizi, kimisi ise sadece enkazını bırakıp gider. Bazı insanlar vardır ki, gidişleriyle dünyamızı başımıza yıkarlar. Ama zaman geçince anlarız: O gidiş, aslında bize kendimizi bulmamız için açılan zorunlu bir kapıdır. Vefasızlığın İlk Sancısı
Kalabalıkların ve sahte gülücüklerin gürültüsü kesildiğinde, insan ilk kez kendi iç sesini duymaya başlar.
Mutluluğu bir başkasının varlığına bağlamanın ne kadar tehlikeli olduğunu öğretir yalnızlık.
Kendi yarasını kendi saran insan, bir daha kolay kolay yıkılmaz. Yalnızlık Bir Ceza Değil, Bir Sığınaktır
İşte bu tema üzerine yazılmış, içten bir blog yazısı: