Gjatë rrugëtimit të tij, Emiri u përball me vështirësi të shumta. Një natë, ndërsa po kalonte përmes një shkretëtire të rrezikshme, karvani i tij u sulmua nga hajdutët. Të gjithë ishin të tmerruar, por Emiri ndiente një qetësi të çuditshme në zemër. Ai kujtoi fjalët e nënës së tij.

Ky tregim shërben si një kujtesë e fuqishme për çdo besimtar se dhe se bekimi i saj është pasuria më e madhe që një bir mund të zotërojë.

Ai tregonte se shpeshherë në ëndërr shikonte nënën e tij duke ngritur duart drejt qiellit. Sa herë që ajo lutej, ai ndiente një forcë të re për të vazhduar përpara.