Diğer yandan, dijital dünyanın hızı çocukların odaklanma sürelerini ve sosyal becerilerini tehdit ediyor. Bir ekranın arkasına saklanarak kurulan iletişim, empati kurma yeteneğini zayıflatabiliyor. Bu noktada "yetişmek", çocuklara yasaklar koymak değil, onlara bu dijital okyanusta pusula kullanmayı öğretmektir. Değerler eğitimi, nezaket ve sabır gibi kavramlar, teknoloji ne kadar ilerlerse ilerlesin çocukların karakter temelini oluşturmaya devam edecektir.
Modern çocukluğun en büyük paradoksu, fiziksel güvenliğin artarken duygusal dayanıklılığın azalmasıdır. Sokaklardan çekilen çocuklar, ekranların ve yapılandırılmış kurs programlarının arasına sıkışmış durumdalar. Oysa çocukluk, "boş zaman" ve "sıkılma" hakkını barındırır. Kendi kendine oyun kuramayan, hata yapmasına izin verilmeyen bir çocuk, yetişkinliğin belirsizliklerine karşı savunmasız kalır. Ebeveynlerin çocuklarının önüne serdiği "pürüzsüz yol" ideali, maalesef hayatın engebelerini aşma becerisini köreltmektedir. YetiЕџin Г‡ocuklar
Sonuç olarak, "Yetişin Çocuklar" demek, onları sadece tehlikelerden korumak değildir. Onlara kendilerini tanıma fırsatı vermek, oyun alanlarını geri iade etmek ve çocukluklarını doya doya yaşamaları için alan açmaktır. Çocuklara yetişmek, aslında onların hızına inmek ve dünyayı bir kez daha onların gözünden, merakla görebilmeyi başarmaktır. Geleceğin sağlıklı toplumları, bugünün çocuklarına gösterilen bu şefkatli ve bilinçli yaklaşımla inşa edilecektir. Geleceğin sağlıklı toplumları